Wednesday, November 27, 2013



Ang Pabula ng Ang Daga at ang Leon 



Isang daga ang nakatuwaang maglaro sa ibabaw ng isang natutulog na 

leon. Kanyang inaakyat ang likuran ng leon at pagdating sa itaas ay 

nagpapadausdos siya paibaba. 



Sa katuwaan ay di niya napansin na nagising ang leon. Dinakma ng leon 

ang daga at hinawakan sa buntot na wari bagang balak siyang isubo at 

kainin. Natakot at nagmakaawa ang daga. 



"Ipagpaumanhin mo kaibigan. Hindi ko sinasadyang gambalain ka sa 

pagtulog mo. Wala akong masamang hangarin. Nakatuwaan ko lang na 

maglaro sa iyong likuran. Huwag mo akong kainin" sabi ng daga. 



Nabakas ng leon sa mukha ng daga ang tunay na pagmamakaawa. 



"Sige, pakakawalan kita pero sa susunod ay huwag mong gambalain 

ang pagtulog ko," sabi ng leon. 



"Salamat kaibigan. Balang araw ay makagaganti rin ako sa kabutihan mo, " 

sagot ng daga. 



Lumipas ang maraming araw at minsan sa pamamasyal ng daga sa 

kagubatan ay kanyang napansin ang isang lambat na nakabitin sa puno. 

Lumapit siya upang mag-usisa at agad niyang nakilala ang leon na nahuli 

sa loob ng lambat na ginawang bitag ng mga nangagaso sa kagubatan. 


Dali-daling inakyat ng daga ang puno at nginatngat ang lubid na nakatali sa 

lambat. Agad namang naputol ang lubid at bumagsak ang lambat kasama 

ang leon sa loob. Mabilis na bumaba ang daga at tinulungan ang leon na 

nakawala sa lambat. 


"Utang ko sa iyo ang aking buhay," laking pasasalamat na sabi ng leon sa 

kaibigang daga. 




Mga aral ng pabula

Ang paghingi ng paumanhin sa kapwa ay sinusuklian ng pang-unawa. 

Ang pag-unawa sa kapwa ay humahantong sa mabuting pagkakaibigan. 

Huwag maliitin ang kakayahan ng iyong kapwa. Hamak man ang isang tao 
ay maaari siyang makatulong ng malaki o makagawa ng bagay na lubhang 
makabuluhan. wakas......:)







The Star Talers by the Grimm Brothers There was once upon a time a little girl whose father and mother were dead, and she was so poor that she no longer had a room to live in, or bed to sleep in, and at last she had nothing else but the clothes she was wearing and a little bit of bread in her hand which some charitable soul had given her. She was good and pious, however. And as she was thus forsaken by all the world, she went forth into the open country, trusting in the good God. Then a poor man met her, who said, "Ah, give me something to eat, I am so hungry." She handed him the whole of her piece of bread, and said, "May God bless you," and went onwards. Then came a child who moaned and said, "My head is so cold, give me something to cover it with." So she took off her hood and gave it to him. And when she had walked a little farther, she met another child who had no jacket and was frozen with cold. Then she gave it her own, and a little farther on one begged for a frock, and she gave away that also. At length she got into a forest and it had already become dark, and there came yet another child, and asked for a shirt, and the good little girl thought to herself, "It is a dark night and no one sees you, you can very well give your shirt away," and took it off, and gave away that also. And as she so stood, and had not one single thing left, suddenly some stars from heaven fell down, and they were nothing else but hard smooth pieces of money, and although she had just given her shirt away, she had a new one which was of the very finest linen. Then she put the money into it, and was rich all the days of her life.

14 comments: